Kauwen op een rozijn ….helpt wel tegen onrecht!

Kauwen op een rozijn helpt wel tegen onrecht

Zaterdag werd ik door een Amnesty collega uitgenodigd een stuk over Mindfulness te lezen. Ik wisselde hem af bij de deur. Ik mocht voor een korte tijd even portier zijn en aangezien ik maar op een groep hoefde te wachten, is het fijn om in de tussentijd een krant te lezen. 

Het is wel een kritisch stuk hoor, zei hij erbij. 

En, ja dat klopt het is een kritisch stuk. In het stuk over Mindfulness in de Volkskrant. In dit artikel wordt veel aangehaald waar ik het mee eens ben. Bijvoorbeeld dat stress geen individueel probleem is. Dat kauwen op een rozijn niet helpt tegen onrecht. Dat bedrijven mindfulness ook wel inzetten als doekje tegen het bloeden, in plaats van dat ze het daadwerkelijke probleem oplossen. 

Dat gezegd hebbende wil het toeval dat de werkelijke reden dat ik bij Amnesty was, was om een presentatie te geven over ‘beeld en aannames’. En oei, oei, oei wat worden er veel aannames gedaan in dit artikel over wat Mindfulness wel en niet is. En dat op zich is al jammer, want ik ben van mening dat Mindfulness juist kan helpen om, je eigen concepten en ideeen eens te onderzoeken. En te ervaren dat beeld en aannames als popcorn in je hoofd op poppen. Dat dat helemaal niet erg is, als je je maar niet te veel met je gedachten identificeert. En leren je minder met je gedachten te identificeren is een belangrijk onderdeel van Mindfulness. 

Kortom, de methode wordt in dit artikel verwart met hoe de methode ook wel wordt in gezet. Zoals je bijvoorbeeld kunt zeggen dat geld de bron is van alle kwaad. Behalve als Leonardo DaCaprio geld geeft om het regenwoud te redden. Geld is gewoon een middel. Het is de intentie, die het middel, de methodiek vorm geeft. En de vaardigheid van degene die het toepast. Zo zijn bepaalde mensen goed met geld en weten er mee om te gaan. Als je wilt leren om met geld om te gaan, kun je het beste advies vragen aan zo iemand. Dat is ook zo met mindfulness. 

Richard Davidson en Daniel Goleman (auteur van het boek Emotionele Intelligentie) maakten een boek over het effect van meditatie op het brein, onze gewoonten en onze genen. Door de vercommercialisering van meditatie zijn er op dit terrein veel misvattingen ontstaan. Goleman en Davidson doen, als ervaringsdeskundigen en wetenschappers, al meer dan dertig jaar onderzoek naar het blijvend effect van meditatie, al ver voordat het in het westen populair was. En ja, er blijkt meer nodig te zijn dan dagelijkse korte oefeningen. Meer dan het aantal uren, tellen vooral een gedegen meditatietechnieken, de feedback van een leraar en een observerende houding ten opzichte van onszelf. 

Wat je nodig hebt is een leraar die je kan helpen hoe je de meditatietechnieken kunt inzetten en kunt eigen maken. Een leraar die je feedback geeft, nadat je de ervaringen hebt gedeeld. Bijvoorbeeld train je het juiste? Is er sprake van dissociatie of mindful aanwezig zijn? Kan uitleggen wat er valt te ontdekken door te kauwen op een rozijn. Wat je met deze bevindingen kan in de praktijk. Dat het bij mindfulness niet gaat om ‘geen gedachten en gevoelens te hebben’, maar dat je er minder mee identificeert. Dat je minder door wordt je emoties wordt meegesleurd of juist je gevoelens onderdrukt. En dat meditatie niet gaat over je beter voelen en ook geen ontspanningsoefening is. Het is het trainen van de mind, waardoor er ook veranderingen kunnen optreden in het brein. 

Bijzonder dat ik het artikel daar las, op het Amnesty kantoor. Dezelfde plek waar we in maart de succesvolle training ‘Vrede kun je leren’ hebben gegeven. Deze workshop gebaseerd op het boek van David van Reybrouck en Thomas D’Ansembourg. Zij pleiten juist voor het trainen van mindfulness, compassie en geweldloze communicatie, ten behoeve van de vrede. En zaterdag had ik samen met Amnesty collega’s een presentatie voorbereid voor de gespreksleiders van de mensenrechtendialoog, waarin de ‘beginners mind’, oftwel mindful aanwezig zijn wordt gepromoot. Mindful aanwezig zijn voor de gespreksleider en voor de deelnemers, is belangrijk voor het voeren van de dialoog. Ook wij zien dat vrede en stress geen persoonlijke problemen zijn, maar maatschappelijke problemen. En tegelijkertijd kunnen we daar allemaal een steentje aan bijdragen. 

Bij het lezen van het artikel bedenk ik me wel, dat ik begrijp waarom bepaalde tradities spreken over een ‘geheime leer’. Niet dat ik wil pleiten voor geheimzinnigheid. Totaal niet. Ik ben blij dat het open en vrij toegankelijk is. Echter wat ik wel begrijp is dat een aantal zaken waarover gesproken wordt binnen mindfulness lastig te begrijpen zijn en makkelijk verkeerd kunnen worden uitgelegd en toegepast. Ik zou het jammer vinden als we de verkeerde interpretatie en toepassing als maatstaf zouden nemen. 

Ook vind ik het belangrijk dat we open zijn over de mogelijke effecten en resultaten. Ja, dat vind ik ook dat er grote beloftes worden gedaan. Daar trek je weliswaar veel klanten mee, maar is van korte duur. Zelf ben ik op het pad van mindfulness, zelf-compassie en geweldloze communicatie gekomen tijdens mijn studie bedrijfskunde. Daar leerde ik prachtige analyses te maken, wat er allemaal mis kan gaan in organisaties. Echter, nergens werd in de vakliteratuur een oplossing geboden. Deze vond ik in de toen nog bijna geheel onbekende fenomeen mindfulness. Nou, een en een is twee zou je zeggen. Dat bleek toch niet zo makkelijk. Ik ben echt alle valkuilen ingestapt. Heb in angst gezeten en angst overwonnen. Kortom, ik heb alle 3 de fasen van Mindfulness beoefening doorlopen. Deze stadia van groei, blijven elkaar opvolgen als je de Mindfulness training voortzet: 

  1. Streven: Voelt als verliefd worden, vanaf ‘nu’ wordt alles anders. ‘Als drugs’. 
  2. Desillusie: In het moment kun je je nog steeds ellendig voelen. Je voelt je niet de hele tijd gelukkig. De twijfel neemt toe: ‘Dit is echt niks voor mij’ ‘Dit helpt ook niet’. 
  3. Radicale acceptatie – genade – Mindfulness – Zijn. In deze fase ben je alleen aanwezig. Je bent niet hard aan het werk om hier te komen. Er is geen streven. Echter het is wel de vrucht van je harde werken en je sterven. 

Veel mensen verwarren het streven met Mindfulness. Het is slechts een onderdeel van mindfulness, dat je wellicht nodig hebt om er überhaupt aan te beginnen. Mindfulness is echter meer dan dat, het is radicale acceptatie ‘genade’. Veel negatieve artikelen over mindfulness worden geschreven vanuit fase 2. Dat vind ik jammer, want daardoor kom je niet tot stap 3. 

Mindfulness, radicale acceptatie als je dat ervaart, dan kun je je ellendig voelen en weet je tegelijkertijd dat, dat oké is. Het is lastig uit te leggen, als je dat (nog) niet ervaren hebt. Het kan zijn dat de tranen van verdriet over je wangen stomen en je je toch diep van binnen prettig voelt.

Het is dus niet het proberen prettig te voelen, als je je verdrietig voelt. Je gaat ontdekken dat er meerdere lagen van voelen en ervaren zijn. Dat er net als in de storm of orkaan ook ergens een kern is, waar het altijd rustig is. Je bent op zo’n moment de storm, de onrust en de rust. 

Kortom, blijft ook als Mindfulness leraar niet hangen in ‘Mindfulness is de oplossing voor alles’ (fase 1, zie hierboven). Wees als leraar een voorbeeld en geef de ondersteuning die nodig is om door fase 2 te gaan. Ben je bewust dat fase 3 ook ‘maar’ een fase is. De fasen zijn cyclisch. En voor iedereen die enthousiast is begonnen met Mindfulness en is afgehaakt, vraag je af: zit, zat ik in fase 2? Wil ik het nog een kans geven, zodat ik fase 3 kan ervaren? 

En nee, mindfulness is geen doekje voor het bloeden. Geen snelle pleister op de wonden. Mindfulness is wel een zeer krachtig middel dat je zeker kan leren wat vrede is en hoe je vrede kunt bereiken. Mindfulness lijkt eenvoudig, maar is niet makkelijk. Zoek een fijne groep, want je kunt elkaar helpen en versterken. Wij mensen, zijn namelijk groepsdieren die veel baat hebben bij een positieve verbinding met anderen. 


Kauwen op een rozijn……helpt wel tegen onrecht!
Zaterdag werd ik door een Amnesty collega uitgenodigd een stuk over Mindfulness te lezen. Ik wisselde hem af bij de deur. Ik mocht voor een korte tijd even portier zijn en aangezien ik maar op een groep hoefde te wachten, is het fijn om in de tussentijd een krant te lezen.
Het is wel een kritisch stuk hoor, zei hij erbij.
En, ja dat klopt het is een kritisch stuk. In het stuk over Mindfulness van …. wordt veel aangehaald waar ik het mee eens ben. Bijvoorbeeld dat stress geen individueel probleem is. Dat kauwen op een rozijn niet helpt tegen onrecht. Dat bedrijven mindfulness ook wel inzetten als doekje tegen het bloeden, in plaats van dat ze het daadwerkelijke probleem oplossen.
Dat gezegd hebbende wil het toeval dat de werkelijke reden dat ik bij Amnesty was, was om een presentatie te geven over ‘beeld en aannames’. En oei, oei, oei wat worden er veel aannames gedaan in dit artikel over wat Mindfulness wel en niet is. En dat op zich is al jammer, want ik ben van mening dat Mindfulness juist kan helpen om, je eigen concepten en ideeen eens te onderzoeken. En te ervaren dat beeld en aannames als popcorn in je hoofd op poppen. Dat dat helemaal niet erg is, als je je maar niet te veel met je gedachten identificeert. En leren je minder met je gedachten te identificeren is een belangrijk onderdeel van Mindfulness.
Kortom, de methode wordt in dit artikel verwart met hoe de methode ook wel wordt in gezet. Zoals je bijvoorbeeld kunt zeggen dat geld de bron is van alle kwaad. Behalve als Leonardo DaCaprio geld geeft om het regenwoud te redden. Geld is gewoon een middel. Het is de intentie, die het middel, de methodiek vorm geeft. En de vaardigheid van degene die het toepast. Zo zijn bepaalde mensen goed met geld en weten er mee om te gaan. Als je wilt leren om met geld om te gaan, kun je het beste advies vragen aan zo iemand. Dat is ook zo met mindfulness.
Richard Davidson en Daniel Goleman (auteur van het boek Emotionele Intelligentie) maakten een boek over het effect van meditatie op het brein, onze gewoonten en onze genen. Door de vercommercialisering van meditatie zijn er op dit terrein veel misvattingen ontstaan. Goleman en Davidson doen, als ervaringsdeskundigen en wetenschappers, al meer dan dertig jaar onderzoek naar het blijvend effect van meditatie, al ver voordat het in het westen populair was. En ja, er blijkt meer nodig te zijn dan dagelijkse korte oefeningen. Meer dan het aantal uren, tellen vooral een gedegen meditatietechnieken, de feedback van een leraar en een observerende houding ten opzichte van onszelf.

Wat je nodig hebt is een leraar die je kan helpen hoe je de meditatietechnieken kunt inzetten en kunt eigen maken. Een leraar die je feedback geeft, nadat je de ervaringen hebt gedeeld. Bijvoorbeeld train je het juiste? Is er sprake van dissociatie of mindful aanwezig zijn? Kan uitleggen wat er valt te ontdekken door te kauwen op een rozijn. Wat je met deze bevindingen kan in de praktijk. Dat het bij mindfulness niet gaat om ‘geen gedachten en gevoelens te hebben’, maar dat je er minder mee identificeert. Dat je minder door wordt je emoties wordt meegesleurd of juist je gevoelens onderdrukt. En dat meditatie niet gaat over je beter voelen en ook geen ontspanningsoefening is. Het is het trainen van de mind, waardoor er ook veranderingen kunnen optreden in het brein.
Bijzonder dat ik het artikel daar las, op het Amnesty kantoor. Dezelfde plek waar we in maart de succesvolle training ‘Vrede kun je leren’ hebben gegeven. Deze workshop gebaseerd op het boek van David van Reybrouck en Thomas D’Ansembourg. Zij pleiten juist voor het trainen van mindfulness, compassie en geweldloze communicatie, ten behoeve van de vrede. En zaterdag had ik samen met Amnesty collega’s een presentatie voorbereid voor de gespreksleiders van de mensenrechtendialoog, waarin de ‘beginners mind’, oftwel mindful aanwezig zijn wordt gepromoot. Mindful aanwezig zijn voor de gespreksleider en voor de deelnemers, is belangrijk voor het voeren van de dialoog. Ook wij zien dat vrede en stress geen persoonlijke problemen zijn, maar maatschappelijke problemen. En tegelijkertijd kunnen we daar allemaal een steentje aan bijdragen.
Bij het lezen van het artikel bedenk ik me wel, dat ik begrijp waarom bepaalde tradities spreken over een ‘geheime leer’. Niet dat ik wil pleiten voor geheimzinnigheid. Totaal niet. Ik ben blij dat het open en vrij toegankelijk is. Echter wat ik wel begrijp is dat een aantal zaken waarover gesproken wordt binnen mindfulness lastig te begrijpen zijn en makkelijk verkeerd kunnen worden uitgelegd en toegepast. Ik zou het jammer vinden als we de verkeerde interpretatie en toepassing als maatstaf zouden nemen.
Ook vind ik het belangrijk dat we open zijn over de mogelijke effecten en resultaten. Ja, dat vind ik ook dat er grote beloftes worden gedaan. Daar trek je weliswaar veel klanten mee, maar is van korte duur. Zelf ben ik op het pad van mindfulness, zelf-compassie en geweldloze communicatie gekomen tijdens mijn studie bedrijfskunde. Daar leerde ik prachtige analyses te maken, wat er allemaal mis kan gaan in organisaties. Echter, nergens werd in de vakliteratuur een oplossing geboden. Deze vond ik in de toen nog bijna geheel onbekende fenomeen mindfulness. Nou, een en een is twee zou je zeggen. Dat bleek toch niet zo makkelijk. Ik ben echt alle valkuilen ingestapt. Heb in angst gezeten en angst overwonnen. Kortom, ik heb alle 3 de fasen van Mindfulness beoefening doorlopen. Deze stadia van groei, blijven elkaar opvolgen als je de Mindfulness training voortzet:
1. Streven: Voelt als verliefd worden, vanaf ‘nu’ wordt alles anders. ‘Als drugs’.
2. Desillusie: In het moment kun je je nog steeds ellendig voelen. Je voelt je niet de hele tijd gelukkig. De twijfel neemt toe: ‘Dit is echt niks voor mij’ ‘Dit helpt ook niet’.
3. Radicale acceptatie – genade – Mindfulness – Zijn. In deze fase ben je alleen aanwezig. Je bent niet hard aan het werk om hier te komen. Er is geen streven. Echter het is wel de vrucht van je harde werken en je sterven.
Veel mensen verwarren het streven met Mindfulness. Het is slechts een onderdeel van mindfulness, dat je wellicht nodig hebt om er überhaupt aan te beginnen. Mindfulness is echter meer dan dat, het is radicale acceptatie ‘genade’. Veel negatieve artikelen over mindfulness worden geschreven vanuit fase 2. Dat vind ik jammer, want daardoor kom je niet tot stap 3.
Mindfulness, radicale acceptatie als je dat ervaart, dan kun je je ellendig voelen en weet je tegelijkertijd dat, dat oké is. Het is lastig uit te leggen, als je dat (nog) niet ervaren hebt. Het kan zijn dat de tranen van verdriet over je wangen stomen en je je toch diep van binnen prettig voelt.
Het is dus niet het proberen prettig te voelen, als je je verdrietig voelt. Je gaat ontdekken dat er meerdere lagen van voelen en ervaren zijn. Dat er net als in de storm of orkaan ook ergens een kern is, waar het altijd rustig is. Je bent op zo’n moment de storm, de onrust en de rust.
Kortom, blijft ook als Mindfulness leraar niet hangen in ‘Mindfulness is de oplossing voor alles’ (fase 1, zie hierboven). Wees als leraar een voorbeeld en geef de ondersteuning die nodig is om door fase 2 te gaan. Ben je bewust dat fase 3 ook ‘maar’ een fase is. De fasen zijn cyclisch. En voor iedereen die enthousiast is begonnen met Mindfulness en is afgehaakt, vraag je af: zit, zat ik in fase 2? Wil ik het nog een kans geven, zodat ik fase 3 kan ervaren?
En nee, mindfulness is geen doekje voor het bloeden. Geen snelle pleister op de wonden. Mindfulness is wel een zeer krachtig middel dat je zeker kan leren wat vrede is en hoe je vrede kunt bereiken. Mindfulness lijkt eenvoudig, maar is niet makkelijk. Zoek een fijne groep, want je kunt elkaar helpen en versterken. Wij mensen, zijn namelijk groepsdieren die veel baat hebben bij een positieve verbinding met anderen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *